Zij van dat Eiland

Net zoals in Nederland hebben wij een weerswaarschuwing dit weekend. Niet eentje voor ijzel, gladheid of sneeuw, maar een Alerta Fenómenos Costeros. Een waarschuwingen voor verraderlijk weer aan de kust. Dat kan harde wind zijn, of hoge golven, of een combinatie daarvan.

Dit keer hebben we code geel, met golven van 4-5 meter op de kust. Code geel is de laagste van de drie: geel, oranje en rood. Deze codes en waarschuwingen worden via social media en digitale kranten gepubliceerd. 

Ook worden de vlaggen op de stranden gewisseld van groen naar rood. Bij heel zware fenómenos costeros wordt soms (de toegang tot) een strand afgezet met lint. 

Zoals je op de afbeelding ziet, zijn niet alle kusten van de eilanden voorzien van code geel. Dit heeft alles te maken met stroming, golf- en windrichting. In de luwte van het grote buur-eiland zijn de zuidelijke stranden nog rustig, maar is het ook daar opletten geblazen.

Bij zo’n weer/zee waarschuwing kan het overigens windstil zijn, met een strakblauwe lucht. Er hoeft geen storm te woeden of forse wind te waaien. Verraderlijk dus. 

Ga niet dichtbij de vloedlijn wandelen, ga niet te water, ook niet alleen met je voetjes. Ga niet op rotsen staan dichtbij het water, ook niet éven om heel snel die ene mooie foto te maken. Er wordt niet voor niets gewaarschuwd. Door te denken “dat het echt wel even kan”, breng je – als het mis gaat – niet alleen jezelf in gevaar, maar ook de hulpverleners die hun leven in de waagschaal stellen om jou te redden…

De zee is veel te sterk, de mens overschat zichzelf schromelijk. 

Bekijk het filmpje hieronder, het is dit weekend opgenomen, bij code geel. De golven zijn ongeveer 4-5 meter hoog, bij zoiets blijf je echt niet op je voetjes staan. 

De afgelopen week heb je kunnen meelezen over ons korte verblijf in Madrid. Het was slechts 3 dagen, maar het voelde als veel langer en er was genoeg om over te schrijven 😉, zoals het wolwinkeltje waar ik als laatste nog even naar binnen glipte. Bij El Gato Negro koop je de wol per streng in plaats van per bolletje. En alles wordt op grote weegschalen afgewogen. Dat kon ik natuurlijk niet weerstaan, dat is gewoon smullen! 

Er gaat natuurlijk een bol sokkenwol mee naar huis en een zacht fluffy turquoise garen voor een warm vest. En dan is het ochtend, tijd om te vertrekken. De terugreis ging net zo voorspoedig als de heenreis. Om precies te zijn hadden we voor de heenreis 10 uur nodig om van vertrek thuis tot aankomst in de hotelkamer in Madrid te komen. De terugreis van hotelkamer naar het moment dat we thuis onze schoenen uit schopten, ging een stuk sneller: 8 uur. En in die 8 uur hadden we ook nog eens tijd om bij een grote supermarkt op het buur-eiland even flink in te slaan! Alles had te maken met een betere aansluiting en minder wachttijden tussendoor.

Voor sommige dingen – zoals deze keer de paspoorten vernieuwen – ontkom je niet aan vliegen, maar het is echt niet ons ‘ding’. We vinden de wachtrijen, het worden verplaatst naar andere wachtrijen, je ontdoen van riem, sieraden en schoenen en het door scanpoortjes lopen meer iets weg hebben van veevervoer dan van een moderne vorm van transport. En dan heb ik het nog niet eens over de ‘armoe’ in het vliegtuig zelf. De beperkte zitruimte, de te koude of juist te warme blowers die op je hoofd blazen, de oploskoffie voor veel te veel geld en een slappe tosti (dat moet je écht niet willen) om de tijd te verdoen staan niet in verhouding tot de prijs die je er voor moet betalen. Voorlopig voor ons geen vliegtuig meer!

Gelukkig hadden we de dag na thuiskomst nog een dagje “vrij” geboekt: een beetje bijkomen. Onze paspoorten zijn 10 jaar geldig dus voorlopig zijn we daar weer even vanaf. We hoeven ze ook niet op te halen, ze worden fijn per koerier opgestuurd.